محسن سهرابی

بر اساس اطلاعات رسیده به «ایران‌وایر»، «محسن سهرابی» ۵۲ساله روز پنجشنبه ۱۸دی۱۴۰۴ در اعتراضات منطقه «آریاشهر» تهران با شلیک گلوله ماموران سرکوب جمهوری اسلامی کشته شده است. یک فرد نزدیک به خانواده محسن سهرابی به ایران‌وایر می‌گوید: «چهارشنبه ۲۹بهمن۱۴۰۴ قرار است مراسم چهل‌ام محسن در خانه برگزار شود چون ماموران امنیتی اجازه نمی‌دهند خانواده‌اش مسجد بگیرند یا به سر مزارش بروند.» این شکل تکرار شونده‌ای از رنج مضاعفی است که جمهوری اسلامی بر خانواده‌های دادخواه کشته‌شدگان جنبش‌های اجتماعی تحمیل می‌کند. حصر خانواده «مهرشاد شهیدی» در اراک، خانواده «ژینا مهسا امینی »در سقز و «حمیدرضا روحی» در تهران از نمونه‌های اخیر این اتفاق است. به گفته فرد نزدیک به خانواده سهرابی او با مادرش زندگی می‌کرد و مجرد بود: « پدر محسن ۲۴ سال قبل از دنیا رفت و حالا محسن را هم در کنار او به خاک سپرده‌اند.» محسن سهرابی ۱۸دی حوالی ۸ شب همراه با خواهرش به خیابان ستارخان آریاشهر رفت: «در اعتراضات دوست محسن تیر خورد. محسن رفته بود که دوستش را از وسط خیابان به جای امنی بکشاند که مامورها از پشت سر به او شلیک کردند و خواهرش شاهد بود.» ماموران اما بلافاصله پیکرش را می‌برند و خانواده محسن سهرابی سه روز در میان انبوه پیکرهای بی‌جان در کهریزک به‌دنبال او گشتند: «روز ۲۲دی۱۴۰۴ پیکرش را تحویل دادند با این پیش شرط که در سکوت و فقط حضور خانواده درجه اول به خاک سپرده شد.» محسن سهرابی فرد متمولی بود: «کارش بازرگانی و مرغداری بود و مشکل مالی نداشت. با مادرش زندگی می‌کرد و خیلی شوخ و آزاد اندیش بود.» محسن سهرابی اصالتا لر و اهل الیگودرز بود. نزدیکانش می‌گویند نیروهای امنیتی اجازه ندادند عبارت «جاویدنام» روی سنگ مزارش ثبت شود: «پیشنهاد داده بودند که او را بسیجی اعلام کنند تا به فهرست شهدای حکومت اضافه شود اما نپذیرفتند.»