اکبر چراغی

اکبر چراغی؛ جوان ناشنوا که حتی صدای گلوله‌ها را نشنید تا فرصتی برای پناه گرفتن داشته باشد اکبر_چراغی، متولد ۱۳۶۹ قم؛ جوانی ناشنوا در طیف اوتیسم، بی‌صدا اما سرشار از معنا. او سخن نمی‌گفت، اما حضورش از هزاران فریاد رساتر بود. سال‌ها در تجمعات پیگیری حقوق معلولان ایستاد، بی‌هیاهو و استوار؛ در انجمن ناشنوایان خدمت کرد، بی‌آنکه نامی بخواهد. ۱۸ دی ۱۴۰۴، حوالی توحید تهران، گلوله پاسخ دستانی شد که تنها زبان‌شان اشاره بود. دو روایت از شهادت او نقل شده است: گفته‌اند هنگام صحبت با زبان اشاره، او را «علامت‌دهنده» پنداشتند و به‌عنوان لیدر هدف گرفتند. روایت دیگر می‌گوید برای خرید بیرون رفته بود و هنگام کمک به مغازه‌دارها، از پشت سر با گلوله‌های جنگی و ساچمه‌ای به صورت و پهلویش شلیک کردند سه روز بعد، خانواده‌اش او را در بیمارستان یافتند؛ در حالی که به مرگ مغزی دچار شده بود اکبر رفت… اما نه چون سایه‌ای کم‌رنگ؛ او رفت و نامش بر پیشانی این شهر حک شد. او صدای گلوله‌ها را نشنید، اما جهان باید سکوت شکسته‌اش را بشنود. دستانی که زبان عشق و همدلی بودند، با خشونت خاموش شدند؛ و چه سنگین است شهری که حتی زبان اشاره را هم تاب نیاورد.