محمد پارسا امینی

محمد پارسا امینی، متولد ۵ آذر ۱۳۸۷، نوجوانی از فردیس بود که در ۱۸ دی‌ماه جان خود را از دست داد. پارسا تک‌پسر خانواده بود؛ میان دو خواهر، و ستون عاطفی خانه. با اینکه وضعیت مالی پدرش خوب بود، اما نمی‌خواست سربار کسی باشد و خودش کار می‌کرد؛ هر روز از ساعت پنج صبح تا ده شب سرِ کار می‌رفت، با مسئولیت‌پذیری و تلاشی فراتر از سنش. او هوادار استقلال بود، پرشور، پرانرژی و پر از آرزو. یکی از بزرگ‌ترین رویاهایش داشتن یک ماشین فونیکس گل بود؛ رویایی که برایش نماد موفقیت، استقلال و آینده‌ای بود که می‌خواست با زحمت خودش بسازد. پارسا به‌شدت به خواهرزاده‌هایش وابسته بود و صدای وویس‌هایش هنوز برای خانواده یادآور مهربانی و محبت اوست. خانواده حتی ویدیویی از آرزوهایش در اختیار دارند؛ تصویری از نوجوانی که هنوز فرصت زندگی را کامل تجربه نکرده بود. از دست دادن پارسا ضربه‌ای سنگین و ویران‌کننده برای خانواده‌اش بود؛ داغی که حال‌وروز همه را به هم ریخت. مادرش دو بار از شدت شوک و اندوه به بیمارستان منتقل شد و پدرش به دلیل فشار روحی دچار خونریزی شبکیه چشم شد و به‌تازگی تحت عمل جراحی قرار گرفته است