بهرام اخلاقی

بهرام اخلاقی، ۵۹ ساله، ساکن تنکمان از توابع نظرآباد استان البرز بود. او در ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در هشتگردِ کرج، از فاصله‌ای نزدیک با ساچمه‌های وینچستر ماموران سرکوبگر رژیم هدف قرار گرفت؛ جراحاتی که او را یک هفته در کما نگه داشت و سرانجام در ۲۶ دی‌ماه، جانش را فدای میهن کرد. بهرام از نسل مردانی بود که در جنگ ضدمیهنی هشت‌ساله با عراق زخمها برداشت، دردها کشید . سال‌ها بعد نیز همان دلِ دردمند، با دغدغه‌ی مردم به خیابان رفت؛ نه برای خود، که برای زندگی بهتر دیگران. روحش با شعر زنده بود. با ادبیات نفس می‌کشید. وقتی سنتور می‌نواخت، بغض‌های فروخورده صدا پیدا می‌کردند و وقتی آواز می‌خواند، دل‌ها آرام می‌گرفت. صدایش پناه بود و لبخندش مرهم. او تنها یک پدر نبود؛ ستون خانه‌اش بود. برای فرزندانش امنیت، برای دوستانش تکیه‌گاه، و برای اطرافیانش انسانی مهربان و خوش‌دل که حضورش گرمای جمع را کامل می‌کرد. بهرام از میان ما پرکشید. زخم‌هایی که بر سر و چشم و سینه‌اش نشست، تنش را خاموش کرد، اما نامش را ماندگار. بهرام رفت؛ نه به پایان، بلکه به خاطره‌ای زنده در حافظه‌ی یک ملت. یادش زنده و نامش با احترام شهید راه آزادی، بهرام اخلاقی 🖤🕊️