خلیل شیخ سعدابادی

خلیل شیخ سعدآبادی، ۵۱ ساله، متاهل و پدر یک فرزند، روز ۱۸ دی ۱۴۰۴ همزمان با نخستین فراخوان اعتراضی، در منطقه قاسم‌آباد مشهد و مقابل پاسگاه امامیه، هدف تیراندازی نیروهای امنیتی قرار گرفت و ساعاتی بعد در بیمارستان جان باخت. به گفته یکی از نزدیکان این شهروند جان‌باخته، گلوله جنگی به پای خلیل، اصابت کرده بود. او پس آنکه تیر خورد به «بیمارستان ناظران» در خیابان شریعتی مشهد، انتهای خیابان فلاحی، منتقل شد. این منبع آگاه می‌گوید: «خلیل تا رسیدن به بیمارستان و حتی روی برانکارد با وجود خونریزی در حال صحبت کردن بود، اما پس از انتقال به اتاق عمل، به دلیل آنچه خونریزی شدید اعلام شد، جان خود را از دست داد.» به گفته این فرد نزدیک به خانواده، بستگان خلیل شیخ سعدآبادی در کنار خانواده‌های دیگر جان‌باختگان و مجروحان، تا صبح روز بعد مقابل درِ بیمارستان در انتظار دریافت خبری از وضعیت عزیزانشان یا تحویل پیکر آنان بودند. او می‌افزاید خانواده‌هایی در بیمارستان حضور داشتند که به گفته وی، عزیزان خود را در شرایطی «فجیع» از دست داده بودند. با این حال، پیکر جان‌باختگان همان شب به خانواده‌ها تحویل داده نشد و صبح روز بعد یعنی ۱۹ دی، اعلام شد که اجساد به بهشت رضوان مشهد منتقل شده‌اند. خانواده خلیل شیخ سعدآبادی پس از مراجعه به بهشت رضوان نیز با روندی طولانی از شناسایی پیکر عزیز خود در میان اجساد، انجام مراحل اداری و امضای تعهدنامه‌ها روبه‌رو شدند. به گفته این منبع، انتظار و سردرگمی تا صبح روز بیستم دی ادامه داشت و در نهایت، دو روز پس از کشته‌شدن خلیل، پیکر او برای مراسم خاکسپاری تحویل خانواده شد. خلیل شیخ سعدآبادی همان روز در ردیف ۲۳، بلوک پنج بهشت رضای مشهد به خاک سپرده شد. این فرد نزدیک به خانواده خلیل شیخ سعدآبادی به ایران وایر گفته که خانواده بعد از تحویل گرفتن پیکر جانباخته، علاوه بر محل تیرخوردگی روی پا، آثار شکستگی و کبودی شدیدی روی دست معترض جانباخته هم مشاهده کردند. این فرد آگاه گفته که توضیحی در مورد این جراحت به خانواده داده نشد اما به نظر می‌رسد که این شکستگی و کبودی شدید در اثر ضربات سنگین، نزدیک و مستقیم باتوم ایجاد شده که قطعا در درگیری با نیروهای سرکوب به دست این جانباخته وارد آمده است. بر اساس اظهارات این منبع آگاه، خلیل شیخ سعدآبادی راننده ماشین سنگین بود و در مسیر تهران – مشهد فعالیت می‌کرد. همه او را به عنوان فردی زحمتکش، خانواده‌دوست، دلسوز، فداکار و دست‌ودل‌باز می‌شناسند.. خلیل علاقه ویژه‌ای به پرچم شیر خورشید، داشت و برای این پرچم احترام خاصی قائل بود. همچنین به گفته نزدیکانش، آرشیوی از تصاویر محمدرضا شاه پهلوی و همسرش فرح در اختیار داشت و به آنان علاقه و احترام بالایی نشان می‌داد. خلیل، خوش‌خوراک و علاقه‌مند به آشپزی بود و میوه را «رنگ زندگی» می‌دانست. نزدیکانش می‌گویند بسیار احساساتی و مهربان بود و گاه به سرعت اشکش جاری می‌شد. به موسیقی نیز علاقه داشت و آثار عباس قادری و ترانه‌های قدیمی ترکی را گوش می‌داد. این فرد آگاه همچنین می‌گوید خلیل پیش از هر سفر کاری و بلافاصله پس از بازگشت، نخست به دیدار مادرش می‌رفت. سر زدن به مادر و اطمینان از حال او، عادتی همیشگی در زندگی خلیل بود؛ عادتی که اکنون برای خانواده‌اش به خاطره‌ای دردناک تبدیل شده است. مادر خلیل گفته که دوست دارد نام جاوید نامش در میان بین بقیه عزیزان جانباخته، گم نشود و تصویر او در رسانه‌ها زنده بماند.