علیرضا علی نیا

علیرضا علی‌نیا ۲۳ ساله بود. کنار مغازهٔ لباس‌فروشی مردانهٔ پدرش کار می‌کرد و همسرش شش‌ماهه باردار بود. می‌گفت «می‌رم در اعتراضات شرکت می‌کنم که دخترم بتونه خوب زندگی کنه». ۱۹ دی، حدود ساعت ۹:۳۰ شب، با دوستانش به‌صورت دسته‌جمعی در هفت‌تیر حضور داشت. همان موقع به خانواده زنگ زد و گفت حالش خوب است. اما حوالی ساعت ۱۱، تماس دیگری رسید؛ دوستانش خبر دادند علیرضا تیر خورده. او را به یک درمانگاه رساندند، اما دیگر برنگشت. پدر علیرضا عکس فرزندش را گذاشته روی پیشخوان مغازه‌اش. هرکس وارد می‌شود، پدر بی‌کلام گوشی‌اش را درمی‌آورد و فقط عکس پیکر بی‌جان علیرضا را نشان می‌داد. نه توضیحی، نه گلایه‌ای؛ انگار آمده تا هر رهگذری بداند علیرضا پسرش بوده، زندگی داشته، آینده‌ای داشته. داغ خانواده علیرضا سنگین است. آن‌قدر که دیدنش دل آدم را می‌لرزاند. ا در اسلایدهای منتشرشده، استوری‌های خانواده جان‌باخته دیده می‌شود؛ خطاب به مجری بی‌شرمی که در تلویزیون با پیکر جان‌باختگان شوخی زننده کرد. صدایی که از دل سوگ می‌آید و یادآوری می‌کند این‌ها عدد و خبر نبودند؛ انسان بودند، فرزند بودند، همسر بودند، خواهر و برادر بودند. این گزارش، روایت یک نام است تا نام‌ها گم نشوند؛ روایت مغازه‌ای که هنوز باز است، چون پدری نمی‌خواهد فرزندش در سکوتِ فراموشی دفن شود. پیکر بی‌جان جوان ۲۳ ساله تصاویر دریافتی با شرح: '#علیرضا_علی‌نیا جمعه ۱‍۹ دی با شلیک گلوله در #مشهد کشته شد در حالی که دخترش دو ماه دیگه به دنیا میاد.' .