محمدحسین پرنون

تن نوجوانش وقتی که از باشگاه ورزشی به خانه بازمی‌گشت، هدف شلیک نیروهای جمهوری اسلامی قرار گرفت. پسری از دل «خرم‌آباد» لرستان که زندگی‌اش در تیم ملی بوکس نوجوانان خلاصه می‌شد. مامورهای جمهوری اسلامی «محمدحسین پرنون» ۱۶ ساله را در اعتراضات پنج‌شنبه ۱۸دی۱۴۰۴ هدف شلیک خود قرار دادند و به قتل رساندند. رویاهای شانزده‌ سالگی‌اش هم نابود شد. شاید با خودش خیال می‌کرد که روزی به تیم ملی بزرگسالان می‌رود و قهرمان ایران و جهان می‌شود. ***** واقعیت ولی با رویاهای محمدحسین و ده‌ها کودک زیر ۱۸ سال دیگر که در اعتراضات کشته شدند، بسیار فاصله داشت. به اندازه یک شلیک سلاح. به فاصله انتخاب و تصمیم یک مامور جمهوری اسلامی که در ازای پول یا ایدئولوژی، کودک‌کشی کند. محمدحسین پرنون ۱۶ ساله بود. در باشگاه ورزشی «شقایق» خرم‌آباد شبانه‌روز تمرین می‌کرد. رسیدن به تیم ملی نوجوانان، کار راحتی نبود، اما آرزوهای او بود که به آن‌ها جامه عمل می‌پوشاند. در طول اعتراضات، شهرهای مختلف استان لرستان شاهد خیزشی مردمی بود. هرکجا اعتراضی سر گرفت، چندین کشته برجای گذاشت؛ از دل خرم‌آباد تا روستاهای کوچک اطراف. پنج‌شنبه ۱۸دی۱۴۰۴، نخستین شب فراخوان اعتراضات سراسری در ایران، محمدحسین هم تمرین داشت. از ساعت ۱۸ تا ۲۰ در باشگاه مشت زده بود، تمرین کرده بود. ساعت ۲۰ باشگاه تعطیل شد. محمدحسین هم مثل همیشه راهی خانه‌اش شد. اما هیچ‌وقت به منزل نرسید. به گفته یکی از نزدیکان محمدحسین در گفت‌وگو با «ایران‌وایر»، وقتی که این نوجوان ورزشکار در مسیر خانه بود و از محدوده اعتراضات می‌گذشت، مامور جمهوری اسلامی سلاح روی معترضان گشود و بی‌مهابا تیر پراند. «تیرهای جنگی» ماموران حکومتی، به «داخل هر دو ران پای محمدحسین» نشست. محمدحسین ۱۶ ساله روی زمین افتاد. خونریزی کرد و احتمالا همان‌جا جان داد. خانواده او که بی‌خبر بودند از هیاهوی لحظاتی که محمدحسین سپری می‌کرد، منتظر بازگشت او به خانه بودند. پیکر ورزشکار و نوجوان محمدحسین را در سردخانه خرم‌آباد پیدا کردند. سه روز سر دوانده شدند تا بالاخره پیکر محمدحسین را تحویل بگیرند. از خانواده محمدحسین در قبال تحویل پیکر فرزندشان پولی گرفته نشد. پیکر محمدحسین را یک‌شنبه ۲۱دی در آرامستان «سراب یاس» خرم‌آباد به خاک سپردند. و برایش حجله‌ای برپا کردند. محمدحسین، همراه با خانواده‌اش در محله «کیو» خرم‌آباد ساکن بود. محمدحسین هم بوکس کار می‌کرد و هم کارگری ساختمان. شاگرد اوستا بود. برای سوگ محمدحسین میز عزا برپا کردند. برایش حجله زدند. روی میز کمربندها و کاپ‌های قهرمانی‌اش را چیدند. عکس‌هایش را به دیوار زدند که گاه مشغول ورزش بود، گاه ژست گرفته بود و گاه بازوهایش را به‌ رخ می‌کشید؛ از کودکی تا نوجوانی. در اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، ده‌ها کودک با سلاح نیروهای جمهوری اسلامی جان خود را از دست دادند و خانواده‌هایشان به سوگ نشست. جمهوری اسلامی هم مثل همیشه، مسوولیت هیچ کدام از این قتل‌های حکومتی کودکان را برعهده نگرفت. شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران تا لحظه انتشار این گزارش، نام و هویت دست‌کم ۵۰ کودک را که در اعتراضات کشته‌ شده‌اند، منتشر کرده است. به قول خودشان ۵۰ جای خالی روی نیمکت. آماری که احتمالا فقط کودکان مشغول به تحصیل را شامل می‌شود و نه آن‌ها که درس را به هر دلیلی ناچار شدند که کنار بگذارند و اصلا نیمکتی نداشتند که حالا جایشان روی آن خالی باشد. ابعاد سرکوب بی‌سابقه معترضان در اعتراضات دی۱۴۰۴ با وجود قطع و وصل شدن اینترنت، همچنان ناروشن است. همان‌طور که همچنان بی‌شمار کشته در سراسر ایران بی‌نام‌ونشان مانده‌اند.